Dagje Dutch Open 2022

foto

16-10-22: Nieuws van de Redactiecommissie voor iedereen.

Een impressie van de finaledag Dutch Open 2022 in Almere.


De dag startte met een warming-up. Niet alleen de spelers, maar ook het publiek werd warm gemaakt voor de eerste finale. In de herendubbel speelden de Engelse beloftes Ethan van Leeuwen (Nederlandse badmintonvader) en Callum Hemming. Ik had hoge verwachtingen, want ik had toevallig een eerdere wedstrijd van het Engelse duo geanalyseerd op hoe zij klaar staan bij een smash return. Met als verrassend resultaat dat ze bijna geen enkele smash return hóefden te spelen, omdat ze geen hoge shuttles weggaven. Kijk, zo kan het ook.

In de finale stonden ze tegen een duo uit Taiwan: Yang en Chiu. En wat denk je: meteen op de eerste Taiwanese slag moesten de Engelsen een hoge slag weggegeven. Smash en de Engelse smash return ging nog uit ook. Ze stonden blijkbaar niet goed klaar, of misschien waren ze niet zo ervaren in die smash returns.

Het was een tekenend begin, want ook gedurende de rally moesten ze vaker dan ze wilden, toch die smash retourneren. Het was duidelijk dat de Taiwanezen veel meer druk neerlegden op de Engelsen. En met succes, want die smash return bleek een achilleshiel. Stephan wist een laatste smash nog met succes tussen zijn benen te retourneren, maar het was niet genoeg om de set te winnen.

Om op het thema terug te komen: in de tweede set startten de Engelsen met twee prima smash returns. Maar toch: het geweld van de lange Taiwanezen was te groot. De Engelsen ontkwamen niet aan defensieve slagen, want vrijwel alles van de Taiwanese rackets was aanvallend. En vrijwel elke smash werd meteen een punt. Taiwan ging er met de bekers vandoor.

De tweede finale: herenenkel, met de Deen Mads Christophersen, die de laatste Nederlander uit het enkeltoernooi had geknikkerd, tegen weer een jong Frans talent: Christo Popov, 20 jaar. Frankrijk levert al enige tijd structureel talenten af, en ook vandaag gaf Popov, van oorsprong een Bulgaar, mooi partij tegen de Deen.

Popov had goede ogen, want nagenoeg al zijn punten kwamen door heel nipte uitgeslagen shuttles. We zagen fraai netspel afgewisseld met creatieve slagen vanuit het achterveld. Op het moment suprême liet Popov het bij het net liggen. Maar met drie Deense uitballen op rij (!) kwam hij toch nog langszij. Telkens kwam de Deen voor, maar echt élke winner van zijn racket viel 1 cm buiten de baan. En, o ironie, die ene keer dat Mads een shuttle liet gaan, viel die net in. Eerste game naar Popov. In de tweede game wilden het publiek en Mads zich opmaken voor een spannende driesetter, maar het niveau ging dramatisch omlaag. Misschien door het veelvuldig wat overdreven geschreeuw van Popov. De Deen kwam gewoon niet meer in de partij en sloeg ook de laatste shuttle, op 21-10, uit.

De derde finale was een inzakkertje, hier wreekte zich het dit jaar wat zwakkere deelnemersveld. Twee dames uit Taiwan, nrs. 34 en 117 van de wereldranglijst speelden een onderonsje. Niet half zo spectaculair als de vorige finale en het publiek kon zich moeilijk met één van de speelsters identificeren. Ik zag wel de gebruikelijke enorme hoge services, maar miste de voor damesenkelspel zo kenmerkende eindeloze rally's. Geen verrassing: de nr. 34 won van de nr. 117.


Dan tijd voor de Nederlandse inbreng: de damesdubbel Debora Jille en Cheryl Seinen. Zij moesten aantreden tegen het eerst-geplaatste duo uit Engeland: Smith en Birch. De Engelsen kwamen veel beter uit de startblokken, heel energiek namen ze meteen een 5-0 voorsprong. Pas op 7-1 was er een overtuigend punt van de smashkanonnen uit Nederland. Maar daar bleef het bij. Op 10-5 zwikte Smith door haar enkel. Einde partij. Pfff, dat was balen. Ook Debora en Cheryl wilden niet zo winnen, maar het was niet anders.

Het slotstuk was in de mix-finale het Engelse duo Jessica Pugh en Callum Hemming tegen de favorieten, en winnaars van vorig jaar: Selena Piek en Robin Tabeling. De taktiek was duidelijk: Selena moest de shuttle zo kort mogelijk neerleggen, zodat de Engelsen wel een verdedigende lift moesten spelen, waarna Robin het met een knaller afmaakt. Tot zover de theorie. Op 7-7 een prachtig punt, we waren in the mood. Selena en Robin wonnen veel punten op rij. Het kijken waard. Helaas kwamen de Engelsen net zo rap weer terug. Het werd een mooie pot, dit was écht genieten. De hal ontplofte bijna bij de 21-17 voor de Nederlanders.

In de tweede game bleef het niveau om te smullen. Selena en Robin stonden ruim voor toen de zaal schrok: de Engelse trok wat met haar been, toch niet weer? Maar de Engelse herpakte zich en ze trokken meteen daarop de stand al snel gelijk. Pas in de tweede helft van de tweede game wisten de Nederlanders echt door te drukken. Robin toverde shuttles in de hoeken achterin en Selena maakte 0 fouten. Ineens lukte alles en met 21-12 pakten ze razendsnel het kampioenschap.

Een mooie badmintondag met mooie foto's. En ik viel ook nog in de prijzen door een shuttletje te vangen.

Ronald Koenis


Deel dit op:   Facebook    WhatsApp    Email   


Reageren? Zet je reactie onder dit bericht

We delen je emailadres niet met anderen.