28-10-24: Nieuws van de Technische commissie voor iedereen.
Genieten van topbadminton in Nederland.
De Dutch Open is een groot internationaal toernooi, waar deelnemers uit alle windstreken op af komen. Voor het tweede jaar op rij hield BNL het toernooi in de Maaspoort in Den Bosch. Op de foto's kan je zien dat die helemaal was omgetoverd tot één groot badminton-gebeuren.
Terwijl de kwartfinale's aan de gang waren, moest deze verslaggever dat missen, want er was eerst een Badminton congres/fair om te bezoeken. Daar konden kaderleden kennis nemen van blessurepreventie, het verbeteren van de veiligheid van sporters en werd ingegaan om het inclusief maken/houden van de sport. Ook interessant, maar daardoor kan ik hier dus geen indruk geven van de kwartfinales. Behalve dan dat het gejuich af en toe doordrong tot onze zaal.
Na het congres kwam het badminton aan de beurt. Of beter gezegd: de badmintonners. Er was een groots afscheid voor Selena Piek. Al tien jaar het boegbeeld van badmintonnend Nederland. Ze had drie keer deelgenomen aan de Olympische Spelen, en heeft ook menig Dutch Open-titel op haar naam staan. Ze nam vandaag afscheid. Maar aan deze editie van de Dutch Open deed ze toch nog zelf mee. Ze had vanochtend de kwartfinale gewonnen met haar mixpartner Robin Tabeling en had nog genoeg energie over om even in het middelpunt van de aandacht te staan, vóórdat ze later op de dag de halve finale zou gaan spelen. Chapeau!
Ook kwamen de badmintonners aan bod die prijzen hadden gewonnen op de Europesche kampioenschappen voor veteranen. Hier de wat oudere boegbeelden, waarbij de speler in de categorie 75+ extra applaus oogstte. Ook onze Uun Santosa werd genoemd, maar hij bleek afwezig. Later trof ik hem op de tribune. Hij was in een file terecht gekomen en had daardoor zijn huldiging gemist.
BTW: op die tribune zaten nog meer OSM'ers: trainers, ouders en jeugdspelers. Zij maakten zich op voor de halve finales.
Die wedstrijden werden op twee banen naast elkaar gespeeld. Ik zal niet ingaan op elke partij. Sommige spelers herkenden we nog van eerdere edities, zoals het Engelse mix-duo Estelle Van Leeuwen en Callum Hemming, die zich voor het derde jaar op rij plaatsten voor de finale.
Verreweg de meeste belangstelling ging natuurlijk uit naar dat andere mix-duo: Selena Piek en Robin Tabeling. Als Olympiërs waren zij veruit favoriet, en al helemaal voor het enthousiaste thuispubliek. Hun Franse tegenstanders hadden ook niet heel veel in de melk te brokkelen. Met 2 keer 21-14 stelden ze hun finaleplaats zeker.
Er waren niet veel andere Nederlanders doorgedrongen tot de halve finales. Alleen Deborah Jille, die deze verslaggever nog als klein meisje in Amersfoort heeft zien spelen, stond met haar Franse partner Margot Lambert in de halve finale vrouwendubbel. Helaas waren de zussen Stoeva uit Bulgarije echt een maat te groot voor ze. Die zussen wonnen een dag later ook het toernooi.
Veel spannender was de halve finale tussen de Denen Rasmus Espersen met Christian Kjaer tegen de Fransen Eloi Adam en Leo Rossi. Hoewel de Fransen hoger waren geplaatst, wisten de Denen in een heel vermakelijke wedstrijd door te stromen naar de finale (die ze de volgende dag wisten te winnen).
En toen was daar alweer de laatste partij van de dag. John van Rooijen was al eerder langs de lijn gesignaleerd en was ook bij deze partij lijnrechter. Het werd een partij om van te smullen. De Engelse Callum Hemming (daar is-ie weer) en Ethan Van Leeuwen (broer van Estelle) stonden tegenover de broekies van net 20 jaar uit Frankrijk: Mael Cattoen met Lucas Renoir. Smash na smash werd afgeleverd, onmogelijke returns en altijd op het scherpst van de snede. En ondanks het late uur, bleef het publiek juichen en klappen. De Fransen wonnen deze driesetter. Misschien omdat Callum wat vermoeid was na 4 zware partijen, of omdat de Franse trainer het zo goed uitlegde:
Het toont maar weer hoe dicht je bij de wedstrijden en de spelers kan komen op zo'n toernooi. Ik had bij wijze van spreken met elke speler een selfie kunnen maken. Ik had zelfs een close-up van de ster van deze dag: Selena kunnen maken. Maar ik was toen heel hard voor haar aan het klappen. Wel zal ik de knipoog die we uitwisselden, lang herinneren.
Gelukkig we hebben de foto's nog.